Wacław Chodkowski

Wacław Chodkowski (6 października 1878 - 11 marca 1953) był polskim malarzem. Urodził się w Kozienicach, zmarł w Warszawie. W 1900 roku ukończył warszawską Szkołę Rysunkową, gdzie kształcił się pod kierunkiem Wojciecha Gersona, Adama Badowskiego i Jana Kazimierza Kauzika. Zajmował pracownię w Towarzystwie Zachęty Sztuk Pięknych i był jego członkiem rzeczywistym. Po raz pierwszy wystawił tam obraz „Portret dziewczynki” w 1914 roku; w 1916 roku pokazał „Portret chłopczyka”, a w 1935 roku „Owoce”.

W 1945 roku przyjęto go do Związku Polskich Artystów Plastyków na podstawie prac „Pole wilanowskie”, „Wisła po burzy” i „Dziewczyna w rogatywce”. W 1949 roku w Bydgoszczy wystawił obraz „Praca przy piecu hutniczym”, a w 1951 roku w Warszawie „Stare Miasto odbudowane”. Był żonaty z Heleną z Przybytkowskich i mieszkał na warszawskiej Saskiej Kępie, przy ulicy Walecznych 39. Podczas II wojny światowej zniszczeniu uległy jego pracownia oraz większość prac. Został pochowany na cmentarzu Bródnowskim. Jego akwarelowe pocztówki pojawiają się w książce „Tropiciele” Małgorzaty Karoliny Piekarskiej.

Na podstawie artykułu „Wacław Chodkowski” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.