Zygmunt I Stary

Zygmunt I Stary urodził się 1 stycznia 1467 roku w Kozienicach, a zmarł 1 kwietnia 1548 roku w Krakowie. Był synem Kazimierza IV Jagiellończyka i Elżbiety Rakuszanki oraz przedostatnim z sześciu synów tej pary. Należał do dynastii Jagiellonów i był ojcem Zygmunta II Augusta. W 1506 roku objął tron wielkoksiążęcy na Litwie, a w 1507 roku został królem Polski po śmierci brata, Aleksandra Jagiellończyka. Koronowano go na Wawelu.

Podczas jego rządów toczyły się wojny z Wielkim Księstwem Moskiewskim i zakonem krzyżackim. W 1525 roku Zygmunt przyjął hołd lenny Albrechta Hohenzollerna, który został księciem Prus. Za jego panowania Mazowsze włączono do Polski jako województwo mazowieckie. Król dwukrotnie zawierał małżeństwo: w 1512 roku z Barbarą Zápolyą, a po jej śmierci z Boną Sforzą, z którą ożenił się w 1518 roku. Za jej namową doprowadził do wyboru ich syna Zygmunta Augusta na króla jeszcze za życia.

Na podstawie artykułu „Zygmunt I Stary” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.